myHandiQR myHandiQR
Gebruikssituaties
Een autistisch kind loopt weg: de gemeentepolitie scant de code

Een autistisch kind loopt weg: de gemeentepolitie scant de code

Nolan is acht jaar en draagt een identiteitsbewijs dat hij nooit zelf hoeft te tonen: een siliconen armbandje, onder zijn mouw verborgen, met een QR-code erop. Soms loopt hij zonder waarschuwing weg, vooral wanneer geluid of een menigte te veel wordt.

De agent die hem alleen op een straathoek terugvindt, hoeft het woord autisme niet te kennen. Alleen te weten hoe hij moet naderen, en hoe niet.

Het moment zelf

17.20 uur, uitgang van school Jules-Ferry. Nolan glipte weg terwijl zijn moeder een briefje in het communicatieschrift ondertekende, en maakte gebruik van de grote poort die even openstond terwijl een rij kinderen naar buiten kwam. Twee minuten later loopt hij alleen door de Rue du Marché, capuchon op, handen tegen zijn oren vanwege de bestelwagen die piepend achteruitrijdt voor de bakkerij.

Een patrouille van de gemeentepolitie merkt hem op, roerloos stilstaand voor een winkelraam, al bijna een minuut lang. De agente nadert langzaam, ziet het grijze armbandje aan zijn linkerpols, en daarop een klein QR-pictogram. Ze scant het met haar diensttelefoon, zonder een woord te zeggen, terwijl haar collega op afstand blijft om geen kring rond het kind te vormen.

  1. U schrijft het
  2. De QR-code wordt aangebracht
  3. De lezer scant
  4. Begrepen, zonder opnieuw uit te leggen

Waar de QR-code te plaatsen in dit geval

Nolans ouders dachten eerst aan een kaartje in zijn schooltas. Snel verworpen: de tas blijft op school of in de auto, niet bij hem wanneer hij via de poort of de tuin wegloopt. Een vlucht begint altijd met lege handen.

Een badge op de jas gestikt werd ook overwogen, maar weer verlaten: Nolan trekt zijn kleding uit bij grote hitte of sensorisch ongemak, en een jas die aan de kapstok van school blijft hangen, heeft geen zin op een woensdagmiddag in het park.

Het zachte siliconen armbandje, zoals dat voor voedselallergieën wordt gebruikt, bleek de oplossing. Altijd gedragen, ook in het zwembad of om te slapen, houdt het stand tegen gefrunnik en Nolan probeert het niet af te doen omdat hij het bijna niet voelt. De QR-code is erin gegraveerd, nooit gedrukt op een simpele sticker die uiteindelijk zou loslaten.

Voorgeschreven tekstvoorbeelden

Drie teksten geschreven door Nolans ouders, met een heldere blik, op een zondagavond. Ze lezen ze eens per trimester opnieuw door en passen ze aan als er een nieuwe sensorische trigger opduikt, maar de structuur blijft van scan tot scan gelijk.

Voor het onderdeel «Voorstelling»

«Nolan is autistisch en kan zich plotseling zonder waarschuwing verwijderen, vooral als hard geluid of een menigte hem overweldigt. Hij spreekt op zulke momenten niet altijd, maar begrijpt wel wat er tegen hem gezegd wordt.»

Voor het onderdeel «Hoe te helpen»

«Nader langzaam, zonder zijn naam van ver te roepen. Spreek met een rustige stem, laat uw handen zien. Als hij zijn geluiddempende koptelefoon in zijn jaszak heeft, biedt die dan als eerste aan.»

Voor het onderdeel «Te vermijden»

«Houd hem niet bij de arm vast en dring niet aan dat hij u aankijkt. Vermijd om met meerdere mensen om hem heen te staan: één volwassene die spreekt is voor Nolan al veel.»

Beperkingen die bij dit geval horen

De neiging om weg te lopen bij een autistisch kind is vaak een reactie op sensorische overbelasting eerder dan een wens om te vertrekken. Het gaat vaak gepaard met uitgesproken angst voor geluid en het onverwachte.

Vergelijkbare gevallen

Andere situaties waarin een professional die een kind alleen, verdwaald of in nood aantreft, er baat bij heeft vooraf te weten hoe te naderen, nog voor er een woord wordt gewisseld.

Ik probeer het, zonder kaart