Groepsfoto op het stadhuisplein, flits en "kijk naar mij": de kaart in de map van de fotograaf zegt hem de pose eerst te tonen voordat hij erom vraagt, en geen hand op Elias te leggen
Een kaart die vóór de ceremonie aan de fotograaf wordt gegeven, en het tien keer achter elkaar geroepen "lach, kijk naar mij" maakt plaats voor een pose die maar één keer wordt getoond, zonder hand op de schouder en zonder aftelling.
Dit geval gaat over een autistisch kind van 9 jaar, uitgenodigd als bruidskind op de bruiloft van zijn tante. Het profiel wordt voorbereid door een ouder. Het is bedoeld voor de persoon die de groepsfoto's leidt, vaak een professional die het gezin één keer heeft ontmoet, hooguit twee keer.
Het beleefde moment
Vier uur 's middags, het plein voor het stadhuis, de lage zon op het grind. De fotograaf klapt in zijn handen: dicht bij elkaar, de kinderen vooraan, iedereen kijkt naar de lens. Elias, 9 jaar, in een grijs pak dat nog stijf is, houdt de kraag van zijn overhemd tussen twee vingers. De losse flitser klapt twee keer. Hij zet een stap achteruit, dan nog een, zijn blik op de grond gericht. "Kom op, kereltje, een grote lach!" Een hand komt op zijn schouder om hem terug in de rij te brengen. Hij verstijft, met gesloten ogen en schouders tot aan zijn oren. Op de foto is hij een pruilend kind.
Zijn moeder had een gelamineerde kaart in de map met de lijst van groepen gestoken, die de fotograaf de hele sessie in de hand houdt. Hij had haar gescand tussen twee koffies, vóór de ceremonie. Elias begrijpt alles. Directe flits maakt hem angstig. Een onverwachte aanraking maakt dat hij zijn ogen sluit. Een pose moet je één keer en rustig tonen voordat je erom vraagt.
Tien minuten later hurkt de fotograaf op een meter afstand, toont de pose met zijn eigen lichaam, kondigt "twee foto's, dan is het klaar" aan en schakelt over op indirecte flits tegen de lichte muur. Elias blijft in de rij staan, zijn blik een beetje naast de lens, en niemand neemt hem dat kwalijk. Het album bewaart zijn echte gezicht.
- U schrijft het
- De QR-code wordt aangebracht
- De lezer scant
- Begrepen, zonder opnieuw uit te leggen
Waar je de QR-code voor dit geval plaatst
De fotograaf komt vaak alleen, met een volle tas en een krap schema. De QR-code moet hem bereiken vóór de groepsfoto's, op een plek die hij vanzelf opent, zonder te hoeven raden wie het gezin van Elias is.
- Gelamineerde kaart gestoken in de map met de lijst van groepen (de "foto's die niet mogen ontbreken") die het gezin hem aan het begin van de dag geeft: het is het papier dat hij de hele sessie in de hand houdt.
- Link per bericht enkele dagen van tevoren, samen met het verloop van de dag, zodat hij het profiel heeft gelezen voordat hij aankomt.
- Klein etiket op de achterkant van het programma dat de tante of de getuige vasthoudt, degene aan wie hij zal vragen de kinderen te verzamelen.
- Reservekaart in de zak van Elias' jasje, voor de volwassene die hem begeleidt als een tweede fotograaf het overneemt.
Vermijd een zichtbare badge op het pak, die het kind aanwijst voor alle gasten, en vermelding in het ceremonieboekje, dat de hele zaal leest. Een kaart die door enkele uitgekozen handen gaat is beter.
Kant-en-klare tekstmodellen
De onderstaande sjablonen zijn een vertrekpunt om de rubrieken van het profiel in te vullen. Pas ze aan met uw eigen woorden: hoe uw kind reageert op een flits of een hand op de schouder is aan u om te beschrijven, en dat detail maakt het profiel nuttig voor iemand die het voor het eerst ziet. Ze worden opgesteld in myHandiQR.
Voor de rubriek "Voorstelling"
"Ik ben de ouder van [voornaam], [leeftijd] jaar, autistisch. Hij begrijpt alles wat tegen hem gezegd wordt, maar onbekende plekken, scherpe geluiden en plotselinge lichten maken dat hij zich terugtrekt. Hij is bruidskind op de bruiloft van [verwantschap]. Voor hem zijn de foto's een lang en lawaaierig moment."
Voor de rubriek "Hoe te helpen"
"Toon de pose voordat u erom vraagt, maar één keer, met eenvoudige woorden. Kondig het aantal foto's aan: twee, dan is het klaar. Geef de voorkeur aan daglicht of indirecte flits. Spreek hem aan voordat u dichterbij komt en laat zijn blik waar hij zich goed voelt."
Voor de rubriek "Wat te vermijden"
"Raak hem niet aan om hem te plaatsen. Vermijd directe flits van dichtbij, de aftelling en herhaalde "lach"-roepen. Laat hem geen foto overdoen waarvan de lach mislukt leek: hij zou zich nog meer terugtrekken."
Beperkingen die bij dit geval horen
De situatie geldt ook voor kinderen die overgevoelig zijn voor licht en aanraking, en voor kinderen die moeite hebben met herhaalde aanwijzingen voor een publiek. De onderstaande profielen leggen elke bijzonderheid aan de fotograaf uit, op maat.
Vergelijkbare gevallen
De fotograaf is niet de enige volwassene die een kind pas op de dag zelf leert kennen. Deze andere gevallen laten zien hoe een QR-code op de juiste plek degenen voorbereidt die het kind ontvangen.
De gesprekspartner begrijpt de situatie meteen en past zijn communicatie aan, zonder dat de persoon hoeft uit te leggen wat hij niet meer ka…
Geval bekijken Oudere met Alzheimer, 78 jaar Lezer: Voorbijganger, politieBij dwalen of desoriëntatie kan een derde toegang krijgen tot de noodinformatie en de contactgegevens van de familie.
Geval bekijken Volwassene met een cognitieve beperking, 22 jaar Lezer: Elke gesprekspartner in een moeilijke situatieDe persoon kan hulp krijgen zonder mondeling te moeten uitleggen wat hij niet kan formuleren.
Geval bekijkenUw profiel voorbereiden voor deze situatie, zonder het bij elke schoolstart opnieuw te moeten uitleggen.
U schrijft het essentiële één keer. De corrigerende leerkracht, de AESH, de invaller scannen en begrijpen. U stopt met herhalen.