PPS en dyspraxie: wat opnemen in het individueel onderwijsplan
Het PPS van een kind met dyspraxie: wat u moet schrijven zodat het dagelijks wordt toegepast, en wat u beter kunt weglaten.
Kort samengevat
Het PPS (projet personnalisé de scolarisation, Frans schoolinclusieplan) is een officieel document dat de aanpassingen en de menselijke ondersteuning van een leerling met een beperking vastlegt. Voor een kind met dyspraxie speelt het een doorslaggevende rol voor de vermoeidheid, het schrijven en de zelfstandigheid. Dit artikel beschrijft wat nuttig is om in dit PPS te schrijven zodat het dagelijks in de klas wordt toegepast, in plaats van te blijven liggen in een map.
Waarom een slecht opgesteld PPS (aangepast schoolplan) bij dyspraxie geen zin heeft
Een PPS dat in medische of te algemene termen is opgesteld, vertaalt zich niet naar concrete acties. Voor een kind met dyspraxie betekent dit een schooljaar dat begint met alleen compenseren, onleesbare schriften, opeenstapelende vermoeidheid, en soms een verlies van zelfvertrouwen al vanaf het eerste trimester.
Een nuttig PPS beantwoordt drie precieze vragen:
- wat de leerkracht anders moet doen in het dagelijks leven;
- welk materiaal het kind nodig heeft, en wie het levert;
- welke extra tijd wordt toegekend bij toetsen.
Hoe concreter, hoe beter het wordt toegepast.
De aanpassingen bij dyspraxie die echt het verschil maken
Voor een kind met dyspraxie veranderen bepaalde aanpassingen de hele dag:
- het overschrijven van het bord beperken, of fotokopieën verstrekken;
- de computer toestaan of de tablet in de klas;
- het kind op een vaste plaats zetten met stabiel materiaal (schriftsteun, ergonomische pen);
- de instructies één voor één geven in plaats van in blok.
Deze aanpassingen vereisen geen bijzondere opleiding, alleen een duidelijke beslissing in het PPS en een regelmatige toepassing in de klas.
Wat u beter niet in het PPS zet
Het PPS is geen medisch dossier. Volledige onderzoeken, voorschriften of revalidatieaanbevelingen erin opnemen verzwakt het document en vertroebelt de prioriteiten voor de leerkracht.
Te vermijden:
- vage zinnen zoals "aanpassen naargelang de behoeften";
- eindeloze lijsten met theoretische aanpassingen die nooit worden toegepast;
- ongeschreven impliciete verwachtingen, die niet kunnen worden opgevolgd.
Een PPS dat kort is en in schooltaal is geschreven, wordt altijd beter opgevolgd dan een lang en uitputtend PPS.
De commissie voorbereiden met uw kind in gedachten
De commissie die het PPS goedkeurt, is een moment waarop meerdere volwassenen over uw kind spreken zonder dat het erbij is. Bereid u voor om zijn stem te vertolken met een korte fiche die beschrijft:
- wat het kan zonder hulp, wat het geruststelt;
- wat het blokkeert in de klas: schrijven, overschrijven, fijne motoriek;
- wat het vermoeit tot het punt dat het de concentratie verliest.
Om deze informatie door te geven zonder ze telkens opnieuw te moeten herhalen aan elke nieuwe volwassene die uw kind tegenkomt (leerkracht, AESH, vervanger, activiteitenbegeleider), gebruiken sommige ouders een profiel myHandiQR: een unieke QR-code die naar een fiche leidt die binnen enkele seconden kan worden geraadpleegd, met een uitleg die is aangepast aan de rol van de persoon die scant. U kunt het hier aanmaken: een myHandiQR-profiel aanmaken.
Het PPS levend houden na de commissie
Een PPS dat in juni is goedgekeurd, is nog geen PPS dat in september wordt toegepast. Vraag de leerkracht om een kort punt bij het begin van het schooljaar om de drie of vier belangrijkste aanpassingen in herinnering te brengen. Ook al is het PPS officieel doorgestuurd, het samen in vijf minuten doornemen is veel beter dan het per e-mail te versturen.
Plan ook:
- een punt in november om te controleren of de hulpmiddelen (computer, fotokopieën) aanwezig zijn;
- een punt halverwege het schooljaar om vooruit te kijken en de volgende commissie voor te bereiden.
Het PPS is een kader, geen toverformule. De kwaliteit ervan hangt af van de regelmatige dialoog tussen u, het team en uw kind.
Om te onthouden
- Een nuttig PPS beantwoordt drie vragen: wat anders te doen, welk materiaal, welke extra tijd.
- De voorkeur geven aan concrete aanpassingen (minder overschrijven, computer, instructies één voor één) in plaats van vage formuleringen.
- Het PPS niet belasten met medische onderzoeken of uitputtende lijsten die de prioriteiten zouden verwateren.
- De stem van uw kind vertolken in de commissie met een korte fiche over wat het kan, blokkeert, vermoeit.
- Het PPS levend houden met een punt bij het begin van het schooljaar met de leerkracht en een opvolging gedurende het jaar.
Wat u zojuist heeft gelezen, zou u niet helemaal opnieuw moeten hoeven vertellen.
Bij elke schoolstart, elke nieuwe collega, elke medische afspraak: alles moet opnieuw. De juiste woorden vinden. Hopen begrepen te worden. myHandiQR maakt daar een einde aan. U schrijft het één keer. U begint niet meer helemaal opnieuw bij elke ontmoeting.