Mist, een verzwikte enkel, helmen en luide stemmen: de kaart uit de rugzak zegt de bergredder van de PGHM (Franse berggendarmerie) om eerst zijn voornaam te zeggen voordat hij een hand op hem legt
Een gelamineerde kaart in het rugzakvak met ritssluiting, tevoorschijn gehaald door de bergredder van de PGHM (Franse berggendarmerie) zodra hij naast Matteo knielt. De evacuatie begint met een voornaam en korte zinnen, niet met handen die zonder waarschuwing worden neergelegd.
Dit geval gaat over een jongvolwassene van 24 met het syndroom van Down, die wandelt met zijn familie of zijn groep. Het profiel wordt voorbereid door een ouder en is bedoeld voor bergredders, die weinig tijd hebben en zelden bereik.
Het moment zoals het werd beleefd
16.40 uur, boven de berghut, is de mist in twintig minuten gevallen. Matteo, 24, is uitgegleden op een natte steenplaat en zijn enkel draagt hem niet meer. Zittend tussen de stenen antwoordt hij zijn oom niet meer. Als de helikopter lager landt en twee gendarmes van de PGHM naar boven komen, drukt hij zijn rugzak tegen zich aan en staart naar zijn schoenen. De helmen, de luide stemmen, de reddingsdeken die klapt: alles komt tegelijk. De redder vraagt zijn naam, zijn pijn, wat hij gegeten heeft. Stilte.
Gaëtan opent het rugzakvak waar de oom naar wijst: "Hij heeft een kaart." Hij scant. Hij leest wat Matteo's moeder heeft geschreven. Korte zinnen, één idee tegelijk. Hij bevriest als hij wordt opgejaagd of als er over zijn hoofd heen over hem wordt gepraat. Hij zegt ja op alles als hij bang is, ook als hij pijn heeft. Je moet zeggen wat je gaat doen voordat je het doet, en hem de pijn met de vinger laten aanwijzen in plaats van te vragen waar het pijn doet.
Gaëtan hurkt op zijn hoogte, zegt "Matteo" en kondigt aan: "Ik kijk naar je enkel. Ik raak hem zachtjes aan." Matteo wijst. De spalk gaat aan, de brancard wordt klaargemaakt, en tijdens het ophijsen naar de helikopter blijft de oom in zijn gezichtsveld, zoals het profiel vraagt. Bij aankomst ontvangt de arts van de SAMU (Franse medische spoeddienst) de boodschap in twee zinnen, zonder dat iemand de dag hoefde te navertellen.
- U schrijft het
- De QR-code wordt aangebracht
- De lezer scant
- Begrepen, zonder opnieuw uit te leggen
Waar je de QR-code voor dit geval plaatst
In de bergen moet de QR-code regen, kou en vallen overleven en gevonden worden door iemand met dikke handschoenen die dertig seconden heeft. Hij moet ook leesbaar zijn bij zwak bereik: bewaar altijd een papieren versie van de drie belangrijkste regels.
- Gelamineerde kaart in het hoge rugzakvak met ritssluiting, bij elke tocht dezelfde, die de begeleiders uit hun hoofd kennen.
- Ingenaaid label aan de binnenkant van de jaskraag, omdat de rugzak op het pad kan blijven liggen terwijl Matteo wordt geëvacueerd.
- Siliconen armband om de pols voor zomertochten, als de jas onderin de tas blijft.
- Drie met de hand geschreven regels op de achterkant van de kaart (voornaam, "korte zinnen", nummer van de ouder), leesbaar zonder bereik en zonder opgeladen telefoon.
Te vermijden: het buitenvak van de rugzak, dat bij een uitglijder openspringt of afscheurt, het telefoonhoesje, waarvan de batterij het in de kou begeeft, en gewoon papier dat in de regen tot pulp wordt. De hutwachter de dag ervoor met de link op de hoogte brengen maakt het geheel compleet, want het reddingsteam loopt vaak via hem om de familie te bereiken. De QR-code informeert de redder, hij stempelt Matteo niet voor de rest van de groep.
Kant-en-klare tekstmodellen
Drie schema's om de rubrieken van het profiel in te vullen. Herschrijf ze in uw eigen woorden: de manier waarop uw kind reageert als het bang is, maakt het profiel nuttig voor een redder die hem niet kent.
Voor de rubriek "Voorstelling"
"Ik ben de moeder van Matteo, 24 jaar, met het syndroom van Down. Hij wandelt sinds zijn tienerjaren. Hij begrijpt korte zinnen en gebaren die je hem toont. Onder stress bevriest hij, antwoordt niet meer of zegt ja op alles, ook als er iets mis is."
Voor de rubriek "Hoe helpen"
"Zeg zijn voornaam voor elke zin. Kondig aan wat u gaat doen voordat u het doet: ik kijk naar je enkel, ik raak hem zachtjes aan. Vraag hem met de vinger te wijzen. Houd een vertrouwenspersoon in zijn gezichtsveld en laat hem zijn rugzak tegen zich aan houden zolang dat kan."
Voor de rubriek "Te vermijden"
"Geen vragen waarop hij uit reflex ja antwoordt. Praat in zijn bijzijn niet over hem in de derde persoon. Vermijd abrupte gebaren en lange uitleg tijdens de handeling. Scheid hem niet van zijn begeleider zonder het hem eerst te zeggen."
Beperkingen waar dit geval over gaat
Dit geval gaat in de eerste plaats over het syndroom van Down en de angst die daar in ongewone situaties bij komt. Dezelfde kaart helpt ook een persoon met autisme of met een verstandelijke beperking die onder druk bevriest wanneer een onbekende volwassene snel moet ingrijpen.
Vergelijkbare gevallen
Andere nood- of reissituaties waarin de volwassene die ingrijpt maar enkele seconden heeft: agenten, brandweerlieden, boordpersoneel. Elk heeft zijn eigen plek voor de QR-code.
De gesprekspartner begrijpt de situatie meteen en past zijn communicatie aan, zonder dat de persoon hoeft uit te leggen wat hij niet meer ka…
Geval bekijken Oudere met Alzheimer, 78 jaar Lezer: Voorbijganger, politieBij dwalen of desoriëntatie kan een derde toegang krijgen tot de noodinformatie en de contactgegevens van de familie.
Geval bekijken Volwassene met een cognitieve beperking, 22 jaar Lezer: Elke gesprekspartner in een moeilijke situatieDe persoon kan hulp krijgen zonder mondeling te moeten uitleggen wat hij niet kan formuleren.
Geval bekijkenNiet meer opnieuw hoeven te vertellen aan elke nieuwe persoon.
Drie teksten (presentatie, hoe te helpen, wat te vermijden), een gedeelde QR-code. Bij het scannen leest uw gesprekspartner wat hij moet weten, in zijn eigen taal.